Sunday, 17 April 2016
بدلو
سائل مهراڻ
مختصر
ڪهاڻي
جڏهن سانوڻ رُت ۾ ڪڪر رات جي اونداهي کي وڌيڪ گهري ڪندا آهن ته رات جو ڊپ ويتر وڌي ويندو آهي، اهڙي طرح اڄ به هن جي زندگي جو اونداهو ڏينهن هو، جڏهن هو صبح سويل ٻڪريون ڪاهي اچڻ لاءِ جهنگل پئي ويو ته گهر جي پرڀرو سامهون ڄار جي وڻ ۾ ڪنهن کي لٽڪيل ڏٺائين هن جي دل ڏاڍو ڌڪ لڳو هو آهستي آهستي هن ڏانهن وڌڻ لڳو وڻ کان چند فٽ پري بهي ڏٺو ته هن جو مٿو چڪراجڻ لڳ، پيرن مان زمين کسڪندي محسوس ٿي، ڇو ته اها هن جي منگينتر هئي جيڪا وڻ ۾ لٽڪي پئي هئي پوءِ هن پاڻ کي جيئن تيئن ڪري سنڀاليو ۽ واپس گهر ڏانهن رڙيون ڪندي ڊوڙ پاتائين هن جي رڙين تي سڀ گهر ڀاتي ڊوڙي آيا هن سڏڪندي سڏڪندي ڳالهه ڪئي ته مريم سامهون وڻ ۾ ڦاهي کائي پنهنجو انت آڻي ڇڏيو آهي،گهرن وارن کي يقين ڪونه پئي آيو ته مريم ائين ڦاهي کائي پنهنجو انت آڻي ڇڏيو آهي سڀ ڊوڙي وڻ وٽ آهيا پر ڪنهن کي اهو خيال ڪونه آيو ته وڻ جي چوڌاري نهاري پڪ ڪن ته هن پاڻ ڦاهي کاڌي آهي يا ڪنهن هن کي قتل ڪري پوءِ لٽڪايو آهي،. پر عبدالله کي جيڪو مريم جو منگيتر به هو تنهن کي ٿورو سڪ هوجنهن وڻ جي چوڌاري نهارڻ لڳو ته ڪٿي ڪو هن کي ثبوت ملي وڃي ته هن کي قتل ڪيو ويو آهي،ڇو ته مريم هن سان ٻه ٽي چڪر وڏيري جي لوفر پٽ جي باري ۾ شڪايت ڪئي هئي، ته هو هميشه هن کي تنگ ڪندو ٿو رهي،پر هي غريب هئڻ ڪري وڏيري جي پٽ جو ڪجهه بگاڙي نه ٿي سگهيو پر مريم کي گهر تائين محدود رهڻ جي هدايت ڪئي، عبدالله جڏهن چوڌاري نهاري رهيو هو ته ٻن ٻوڙن جي وچ ۾ ٻه ٽي ماڻهن جا پيرن جا نشان نظر آيا، ته هن کي بهوشي طاري ٿي وئي ۽ اتي وهي رهيو ۽ جڏهن ڪجهه هوش آيو ته هن تي پراڻيون يادون حملاآور ٿي آيون عبدالله جڏهن مريم سان محبت جي چڪر ۾ ڦاٿو، هون ته مريم هن جي سوٽ ٿيندي هئي پر هي ڪڏهن ڀلجي به هنن جي گهر نه ويندو هو ۽ نه مريم کي ڏسندو هو، پر هن ڏينهن هو مجبوري ۾ ڪنهن ڪم سانگي مريم وارن جي گهر ويو ته هن جي نظر مريم تي پئجي وئي، سنهڙو بدن، ڊگهي گچي، گلابي گل، ڪٽورا نيڻ هن جي دل کي پهرين ڌڪ ۾ شڪار ڪري ويا، ان کان پوءِِ هو هن اهو ڏينهن خالي نه ڇڏيو جو هن جي گهر نه ويندو هجي، محبت جي جڏهن ڇڪ ٿيندي آهي ته محبوب ازخود هلي ايندو آهي، ان واگي مريم به ٻه ٽي ڏينهن ۾ هن جي عاشقي ۾ گرفتار ٿي وئي، هي به نوجوان، ڀريل بدن، خوبصورت چهرو، نئين عشق ۾ پاڻ کي ٺاهڻ ۾ وسان ڪيئن گهٽايو، ائين مريم جي دل تي هن جي محبت جو اثر ٿي ويو، ائين پوءِ روز رات جو اڪيلاين قرب ڀريون ڪچهريون ٿينديون رهيون. ڪجهه ڏينهن پهريان وڏيري جو لوفر پٽ جيڪو ولايت ۾ رهندو هو اهو موٽي آيو هو ۽ پنهنجي حوس جي اڃ اجهائڻ لاءِ ڳوٺ جي ڪنوارين ڇوڪرين اکيون هيرائڻ لڳو، ائين هڪ ڏينهن هي شام جو ٻڪريون هڪلڻ پئي وئي ته وڏيري جو پٽ پريان پنهنجن ڇاڙتن سان آيو پئي تنهن هن کي روڪڻ جي ڪئي پر هي هرڻي جيان ڇلانگ ڏئي هن کان بچي نڪري آئي جڏهن هي شام جو عبدالله سان ملي ته هن کي چوڻ لڳي “هڪ ڳالهه چوان“ جي مٺي چئو“ عبدالله هن کي جواب ڏنو “هاڻ پاڻ کي شادي ڪري هڪ ٿيڻ کپي” اڳ ۾ تون اها ڳالهه نه ڪندي هئي اڄ ڪيئن ڪئي؟ عبدالله هن جي اوچتي فيصلي تي حيران ٿيندي پڇڻ لڳو پر هي گهڻو نٽائڻ کاون پوءِ آخر هن کي وڏيري جي پٽ واري ڳالهه ڪري ٻڌائي ته هن جي اکين ۾ رت ڀرجي آيو،ٻئي ڏينهن وڏيري جي پٽ کي ڳولندي ڳولندي نيٺ لقمان جي دڪان تي ڏٺو ۽ هن کي ٻاهر سڏ ڪري تاڪيد ڪئي ته مريم منهنجي منگيتر آهي ۽ منهنجي لڄ آهي هن ڏانهن ميري نظر سان نهاريو ته تنهنجو خير ڪونهي، اڃان هي هنن يادگيرين ۾ هن سٽن تي پهتو ته هن جو رت ٽهڪڻ لڳو، هن وڏي رڙ ڪري وڏيري جي گهر ڏانهن ڊوڙڻ لڳو هن جي رڙ تي وڻ وٽ پهتل ماڻهو هن ڏانهن پئي ڏٺو ته ڪي وري هن کي پڪڙڻ لاءِ پٺيان ڊوڙڻ لڳا، ۽ هن کي پڪڙي ورتو، ايتري ۾ پوليس به پهتي لاش کي وڻ تان لاهي پوسٽ مارٽم لاءِ گاڏي ۾ رکيو ويو ۽ مائٽن جا بيان ورتا ويا، ته مائٽن وري بيان ۾ چيو ته مائي جو دماغي توازن درست نه هئڻ ڪري ڦاهي کاڌي آهي، هنن جا اهڙا بيان ٻڌي پريان هن رڙ ڪري چيو ته ”هن پاڻ ڦاهي نه کاڌي آهي پر هن کي وڏيري جي پٽ قتل ڪري لٽڪايو آهي” پوليس هن جي اهڙي الزام تي کي بيان جي طور رڪارڊ ڪيو ويو،۽ سندس لاش جڏهن پوسٽ مارٽم ڪيو ويو ۽ هن جون ٽيسٽون ڪيون ويون ته هن جا الزام ثابت ٿي پيا، پر پوليس ٻئي پاسا کائڻ واري تنهن وڏيري جي پٽ کان وڏي رشوت وٺي ڇڏي ڏنو ۽ هن جي طرفان ڪجهه نه ملڻ جي ڪري هن کي سيخن پويان واڙي ڇڏيو، ڪجهه مهينن کان پوءِ مائٽن پئسا ڀرائي هن کي آزاد ڪرايو ، اڄ هو آزاد ٿيو ته سڌو گهر اچي وڏيري جي پٽ کان بدلو وٺڻ جو سوچڻ لڳو، سوچندي سوچندي هن وڏيري جي پٽ کي قتل ڪرڻ جو منصوبو جوڙي ورتو، اماوس جي انڌاري رات ۾ ڪهاڙي کڻي وڏيري جي حويلي جي ديوار ٽپي پنهنجو ڪم مڪمل ڪيو ۽ پنهنجي چهري تي فتحابي واري مرڪ سڄائي ٻاهر نڪتو ۽ اماوس جي انڌاري رات ۾ ڌوڪندو پئي ويو ، پر هن جي منزل جي خبر اڃان به نه پئي جي سگهي هئي بس هلندو ٿي هليو هلندو ٿي هليو
جڏهن سانوڻ رُت ۾ ڪڪر رات جي اونداهي کي وڌيڪ گهري ڪندا آهن ته رات جو ڊپ ويتر وڌي ويندو آهي، اهڙي طرح اڄ به هن جي زندگي جو اونداهو ڏينهن هو، جڏهن هو صبح سويل ٻڪريون ڪاهي اچڻ لاءِ جهنگل پئي ويو ته گهر جي پرڀرو سامهون ڄار جي وڻ ۾ ڪنهن کي لٽڪيل ڏٺائين هن جي دل ڏاڍو ڌڪ لڳو هو آهستي آهستي هن ڏانهن وڌڻ لڳو وڻ کان چند فٽ پري بهي ڏٺو ته هن جو مٿو چڪراجڻ لڳ، پيرن مان زمين کسڪندي محسوس ٿي، ڇو ته اها هن جي منگينتر هئي جيڪا وڻ ۾ لٽڪي پئي هئي پوءِ هن پاڻ کي جيئن تيئن ڪري سنڀاليو ۽ واپس گهر ڏانهن رڙيون ڪندي ڊوڙ پاتائين هن جي رڙين تي سڀ گهر ڀاتي ڊوڙي آيا هن سڏڪندي سڏڪندي ڳالهه ڪئي ته مريم سامهون وڻ ۾ ڦاهي کائي پنهنجو انت آڻي ڇڏيو آهي،گهرن وارن کي يقين ڪونه پئي آيو ته مريم ائين ڦاهي کائي پنهنجو انت آڻي ڇڏيو آهي سڀ ڊوڙي وڻ وٽ آهيا پر ڪنهن کي اهو خيال ڪونه آيو ته وڻ جي چوڌاري نهاري پڪ ڪن ته هن پاڻ ڦاهي کاڌي آهي يا ڪنهن هن کي قتل ڪري پوءِ لٽڪايو آهي،. پر عبدالله کي جيڪو مريم جو منگيتر به هو تنهن کي ٿورو سڪ هوجنهن وڻ جي چوڌاري نهارڻ لڳو ته ڪٿي ڪو هن کي ثبوت ملي وڃي ته هن کي قتل ڪيو ويو آهي،ڇو ته مريم هن سان ٻه ٽي چڪر وڏيري جي لوفر پٽ جي باري ۾ شڪايت ڪئي هئي، ته هو هميشه هن کي تنگ ڪندو ٿو رهي،پر هي غريب هئڻ ڪري وڏيري جي پٽ جو ڪجهه بگاڙي نه ٿي سگهيو پر مريم کي گهر تائين محدود رهڻ جي هدايت ڪئي، عبدالله جڏهن چوڌاري نهاري رهيو هو ته ٻن ٻوڙن جي وچ ۾ ٻه ٽي ماڻهن جا پيرن جا نشان نظر آيا، ته هن کي بهوشي طاري ٿي وئي ۽ اتي وهي رهيو ۽ جڏهن ڪجهه هوش آيو ته هن تي پراڻيون يادون حملاآور ٿي آيون عبدالله جڏهن مريم سان محبت جي چڪر ۾ ڦاٿو، هون ته مريم هن جي سوٽ ٿيندي هئي پر هي ڪڏهن ڀلجي به هنن جي گهر نه ويندو هو ۽ نه مريم کي ڏسندو هو، پر هن ڏينهن هو مجبوري ۾ ڪنهن ڪم سانگي مريم وارن جي گهر ويو ته هن جي نظر مريم تي پئجي وئي، سنهڙو بدن، ڊگهي گچي، گلابي گل، ڪٽورا نيڻ هن جي دل کي پهرين ڌڪ ۾ شڪار ڪري ويا، ان کان پوءِِ هو هن اهو ڏينهن خالي نه ڇڏيو جو هن جي گهر نه ويندو هجي، محبت جي جڏهن ڇڪ ٿيندي آهي ته محبوب ازخود هلي ايندو آهي، ان واگي مريم به ٻه ٽي ڏينهن ۾ هن جي عاشقي ۾ گرفتار ٿي وئي، هي به نوجوان، ڀريل بدن، خوبصورت چهرو، نئين عشق ۾ پاڻ کي ٺاهڻ ۾ وسان ڪيئن گهٽايو، ائين مريم جي دل تي هن جي محبت جو اثر ٿي ويو، ائين پوءِ روز رات جو اڪيلاين قرب ڀريون ڪچهريون ٿينديون رهيون. ڪجهه ڏينهن پهريان وڏيري جو لوفر پٽ جيڪو ولايت ۾ رهندو هو اهو موٽي آيو هو ۽ پنهنجي حوس جي اڃ اجهائڻ لاءِ ڳوٺ جي ڪنوارين ڇوڪرين اکيون هيرائڻ لڳو، ائين هڪ ڏينهن هي شام جو ٻڪريون هڪلڻ پئي وئي ته وڏيري جو پٽ پريان پنهنجن ڇاڙتن سان آيو پئي تنهن هن کي روڪڻ جي ڪئي پر هي هرڻي جيان ڇلانگ ڏئي هن کان بچي نڪري آئي جڏهن هي شام جو عبدالله سان ملي ته هن کي چوڻ لڳي “هڪ ڳالهه چوان“ جي مٺي چئو“ عبدالله هن کي جواب ڏنو “هاڻ پاڻ کي شادي ڪري هڪ ٿيڻ کپي” اڳ ۾ تون اها ڳالهه نه ڪندي هئي اڄ ڪيئن ڪئي؟ عبدالله هن جي اوچتي فيصلي تي حيران ٿيندي پڇڻ لڳو پر هي گهڻو نٽائڻ کاون پوءِ آخر هن کي وڏيري جي پٽ واري ڳالهه ڪري ٻڌائي ته هن جي اکين ۾ رت ڀرجي آيو،ٻئي ڏينهن وڏيري جي پٽ کي ڳولندي ڳولندي نيٺ لقمان جي دڪان تي ڏٺو ۽ هن کي ٻاهر سڏ ڪري تاڪيد ڪئي ته مريم منهنجي منگيتر آهي ۽ منهنجي لڄ آهي هن ڏانهن ميري نظر سان نهاريو ته تنهنجو خير ڪونهي، اڃان هي هنن يادگيرين ۾ هن سٽن تي پهتو ته هن جو رت ٽهڪڻ لڳو، هن وڏي رڙ ڪري وڏيري جي گهر ڏانهن ڊوڙڻ لڳو هن جي رڙ تي وڻ وٽ پهتل ماڻهو هن ڏانهن پئي ڏٺو ته ڪي وري هن کي پڪڙڻ لاءِ پٺيان ڊوڙڻ لڳا، ۽ هن کي پڪڙي ورتو، ايتري ۾ پوليس به پهتي لاش کي وڻ تان لاهي پوسٽ مارٽم لاءِ گاڏي ۾ رکيو ويو ۽ مائٽن جا بيان ورتا ويا، ته مائٽن وري بيان ۾ چيو ته مائي جو دماغي توازن درست نه هئڻ ڪري ڦاهي کاڌي آهي، هنن جا اهڙا بيان ٻڌي پريان هن رڙ ڪري چيو ته ”هن پاڻ ڦاهي نه کاڌي آهي پر هن کي وڏيري جي پٽ قتل ڪري لٽڪايو آهي” پوليس هن جي اهڙي الزام تي کي بيان جي طور رڪارڊ ڪيو ويو،۽ سندس لاش جڏهن پوسٽ مارٽم ڪيو ويو ۽ هن جون ٽيسٽون ڪيون ويون ته هن جا الزام ثابت ٿي پيا، پر پوليس ٻئي پاسا کائڻ واري تنهن وڏيري جي پٽ کان وڏي رشوت وٺي ڇڏي ڏنو ۽ هن جي طرفان ڪجهه نه ملڻ جي ڪري هن کي سيخن پويان واڙي ڇڏيو، ڪجهه مهينن کان پوءِ مائٽن پئسا ڀرائي هن کي آزاد ڪرايو ، اڄ هو آزاد ٿيو ته سڌو گهر اچي وڏيري جي پٽ کان بدلو وٺڻ جو سوچڻ لڳو، سوچندي سوچندي هن وڏيري جي پٽ کي قتل ڪرڻ جو منصوبو جوڙي ورتو، اماوس جي انڌاري رات ۾ ڪهاڙي کڻي وڏيري جي حويلي جي ديوار ٽپي پنهنجو ڪم مڪمل ڪيو ۽ پنهنجي چهري تي فتحابي واري مرڪ سڄائي ٻاهر نڪتو ۽ اماوس جي انڌاري رات ۾ ڌوڪندو پئي ويو ، پر هن جي منزل جي خبر اڃان به نه پئي جي سگهي هئي بس هلندو ٿي هليو هلندو ٿي هليو
هي تحرير ونڊيو
ليکڪ: رشيد سمون
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
رشيد سمون جنهن جو تعارف هوئن ته سنڌ سلامت آهي پر سنڌي بلاگنگ جي دنيا ۾ نوان ٽيمپليٽ متعارف ڪرائي اهي سنڌين ۾ ورهائي سنڌي ٻولي جي ڪمپيوٽنگ جي دنيا ۾ اڳڀرائي ۽ سهڻي ڏيک ڏيڻ لاءِ ڪوشان ڪرڻ به سندس ئي ڪم آهي
0 تبصرا:
توهان به تبصرو موڪليو:
جيڪڏهن توهان جي ڪمپيوٽر ۾ سنڌي ڪيبورڊ انسٽال ٿيل ناهي ته سنڌي ۾ تبصرو لکڻ لاءِ هيٺين خاني ۾ سنڌي لکي ڪاپي ڪريو ۽ مٿئين تبصري واري خاني ۾ پيسٽ ڪري پبلش بٽڻ تي ڪلڪ ڪريو.۔