* اديون عبد اللطيف چئي

جَيڪَا ڪَندي مَنجُهه, مُون جيئَن ٻَارَوچَن سين
مَٿَان ڳَلَن هَنجُ, سَا ڪينَ لَاهيندي ڪَڏهين.

سُرُ حُسَيني - سَسُئي

ڏکين لفظن جي معني'

مَنجُهه = راز, ڳجهه, اندر جو احوال
هَنجُ = لُڙڪُ, ڳوڙهو - هنج لفظ هنجون مان ورتو ويو آهي جنهن جي معني' لڙڪن لارون آهي.

بيت جو پس منظر

~ جيڪا مون جيئن پنهنجي اندر جا راز ۽ ڳجهيون ڳالهيون ٻين سان سليندي.

~ سندس ڳلن تان لڙڪن لارون سُڪَنديون ئي ڪونه.

سمجهاڻي

هر انسان وٽ سوچ ۽ شعور آهي, اهيا سوچ ئي دراصل اندر جي لوچ, پيڙا, ڀوڳنا ۽ اذيت آهي. جانور سوچي نٿو, انسان سوچي ٿو ۽ اهيا سوچ ۽ ولوڙ انسان کي باقي مخلوقات کان مختلف, منفرد ۽ اوچو مقام عطا ڪري ٿي.

ان سوچ, احساسن, نازڪ, نفيس ۽ ڪومل جذبن کي ڀلا جنهن تنهن سان ته اظهاري نٿو سگهجي نه. اندر جا ڳجها راز, ڪي لڪيل ڳالهيون, ڪا cometment ڀلا سڀني سان ڪيئن سلي
سگهجي ٿي؟

هن بيت ۾ ڀٽائي سسئيءَ جَي اندر جَي رازن ۽ ڳجهين ڳالهين کي ٻين تائين پهچائڻ پوءِ پڇتائڻ ۽ ويهي روئڻ وارين ڳالهين تان پردو کنيو آهي. سسئي هندو هئي ۽ ٻانڀڻياڻي هئي, سا ڳالهه جڏهن پنهونءَ جي مائٽن تائين پهتي ته هنن سسئيءَ کي قبول
نه ڪيو.

سو ڀٽائي اسان کي سيکاري ٿو ته پنهنجي اندر جا راز ۽ ڳجهيون ڳالهيون ڪڏهن عام سان نه سليو نه ته اوهان کي به سسئيءَ جيان سڄي زندگي پڇتائڻو ۽ روئڻو نه پئجي وڃي.

پنهنجو خيال رکندا ڪيو
صبح جو سلام

سائين مظفر منگي جي فيس بوڪ وال تان کنيل.

ليکڪ: رشيد سمون

هڪ جهڙيون تحريرون:

اديون عبدالطيف چئي